كوچه شهر دلم

باران بهانه بود ... تا زير چتر من تا انتهاي كوچه بيايي....

 

   مرگ را ديده ام من ...

    در ديداري غمناك ،  من مرگ را به دست سوده ام ....

    من مرگ را زيسته ام 

                          با آوازي غمناك ... غمناك ...

    و به عمري سخت دراز و  سخت فرساينده ....

    بگذاريدم ! بگذاريدم !

    اگر مرگ همهء آن لحظه هاي آشناست كه ساعت سرخ از 

    تپش باز ميما ند ... و شمعي  _ كه به رهگذر باد _  ميان بودن  

    و نبودن درنگي نميكند ،

    دردا .... دردا كه مرگ نه مردن شمع و نه باز ماندن ساعت 

    است ،نه ليموي پر آبي كه مي مكي تا آنچه به دور افكندني 

    است تفاله اي بيش نباشد :

    تجربه اي ست     غم انگيز  .... غم انگيز  .... غم انگيز  ....

    به سالها

               و به سالها

                              و به سالها ....

    وقتي كه گرداگرد تو را مردگاني زيبا فرا گرفته اند ، يا  

    محتضراني آشنا كه تو را به دينشان بسته اند ... با زنجيرهاي  

    رسمي شناسنا مه ها و اوراق هويت .....

    وقتي كه به پيرامون من چانه ها دمي از جنبش باز نمي ماند   

    .... بي آنكه از تمام صدا ها

                                                 يك صدا

                                                              آشناي تو باشد ...

    آري ، مرگ انتظاري خوف انگيز است

    انتظاري كه بي رحمانه به طول مي انجامد ...

    من مرگ را زيسته ام ... با آوازي غمناك  . . .  غمناك . . .    

    وبه عمري سخت دراز و سخت فرساينده  . . . . . . . . . .        

 

+ نگارش در ۱ بهمن ۱۳۸۳ساعت ٦:٥٩ ‎ب.ظ توسط غزاله به قلم شما()