كوچه شهر دلم

باران بهانه بود ... تا زير چتر من تا انتهاي كوچه بيايي....

 

  و باز پاييز طلايی من ...

   فصل شکفتن درمه...فصل پرواز ...فصل باران...فصل من

  سفری به عمق طراوت باران ... سفری به انتهای دنيای دلتنگيهای کودکانه ...

  و ... سفری به شروع يک زندگی جديد .... سفری به سوی تو ...

   اعتمادم را در گرمای دستانت به انزوای روحم خواهم کشيد٬ و با تو پرواز خواهم کرد

   و به هيچ پروازی و هيچ پرنده ای شک نخواهم برد ...

   پروازی بر آستانه زندگی ٬ به وسعت معنای بودن٬ ديدن و شنيدن!

   و اين طلايی ترين پاييز زندگی من است ... با تو آغاز کردم ...

   و از اولين روز مهر مهربان ٬ از اولين روزفصلی که متعلق به من٬ متعلق به ماست ...

  من ديگر يکنفرنبودم ....هرگز يکنفر نخواهم بود .... و هرگز تنها نخواهم ماند ....

  پرواز خواهيم کرد ... به سوی همان افق نورانی که ما را ميخواند ...

   دستهايم را به دستان گرمت میسپارم ....

                            لحظه هايم را به وجود حضورت ...

                                               و زندگيم را به آغوش مهربانت ...

                          و با تو راهی ميشوم ...

                                      تا فردا              تا بينهايت ..........................

  

+ نگارش در ٢ آذر ۱۳۸٤ساعت ٩:۱٩ ‎ب.ظ توسط غزاله به قلم شما()